Sinds 2000 werk ik bij een bank en daarvoor, sinds mijn afstuderen in 1983, heb ik alle jaren voor een verzekeraar gewerkt. De rode draad daarbij is altijd communicatie en marketing geweest. Ik ben geen ‘echte’ bankier en ook geen ‘echte’ verzekeraar. Immers echte bankiers en echte verzekeraars weten alles van producten, vaak ook veel van bedrijfsprocessen, en heel veel van risico, rendement en balanssturing.

Misschien is het daarom wel dat juist ik die zegt dat, hoewel in die kennis gedreven sfeer heel veel kracht zit, de zwakte van ons soort bedrijven daar ook een begin kent. De grote mate van afwezigheid van denken in termen van klant en klantgroepen, behoeften en belangstellingen, en al dan niet gedeelde waarden, lijkt ons zicht op de werkelijkheid vertroebeld te hebben. Met alle veronachtzaming die daaruit is voortgevloeid. Mijn aftrap ter opening van de bancaire discussie is daarmee gegeven.

Naar jullie reacties ben ik zeer benieuwd!