Arno Dolders: "Reclames zijn vaak niet om aan te zien met name de reclames voor concrete producten. Dingen die je vast kunt pakken, zoals wasmiddelen en wc verfrissers.

Maar sommige reclames blijven bij. Met name reclames van abstracte zaken. De reclamemaker gaat dan op zoek naar beelden om een idee uit te drukken. Zo herinner ik me een reclame van een telefoonaanbieder die connectivity probeert uit te drukken. Verbondenheid. Het gebeurt in die reclame door een keten van mensen te vormen, die elkaar de hand vasthouden.

En dat vind ik een mooi beeld voor het nieuwe jaar: verbondenheid uitgedrukt door een keten van mensen.

En dan bedoel ik niet de connectivity van onze moderne tijd. Dat we altijd en overal met iedereen verbonden zijn. Want hoe mooi en hoe nuttig dit ook is, het is ook het oorverdovende lawaai van iedereen, die roept: 'hier ben ik'. Dan is het een verbondenheid, die wegvlucht voor eenzaamheid. Die eenzaamheid is een synoniem voor alleen zijn, opgezocht in het woordenboek van zelfmedelijden. Feitelijk hebben we het dus over een verbondenheid, die het alleen zijn wil ontkennen. Alleen zijn is juist in mijn ogen een essentiële verworvenheid van de mens, waarmee we ons onderscheiden van andere levende wezens. En dat alleen zijn is noodzakelijk om je verbonden te kunnen voelen met een ander.

Ik doel op de verbondenheid, die onderdeel is van onze hardware als het ware. Verbondenheid met de andere mens lijkt een genetische code te zijn die door de eeuwen is uitgeselecteerd. En daarmee wil ik geen discussie voeren over evolutie en het daaraan schijnbaar onlosmakelijk vastzittende mechanisch mensbeeld. Wij zijn wie we zijn en we kunnen niet anders zijn: het deficit van de vrije wil. Dat is een interessante en belangrijke discussie, maar niet voor een nieuwjaarswens.

Een cynicus zou ook kunnen opmerken, dat die verbondenheid er dan alleen maar is, omdat het een doel heeft. Immers alleen dat wordt doorgegeven wat dient tot beter overleven van de soort. Verbondenheid is er omdat we er beter van worden. Dat klopt. Maar dat is niet per se verkeerd. We worden er ook beter van in de kwaliteit van ons leven.

En dat is wel het beeld van verbondenheid dat ik zoek. Ik zoek feitelijk naar erkenning voor het feit, dat we allemaal verbondenheid voelen, zoeken en aanreiken zonder dat we daar nu de hele tijd stil bij staan. In grote, maar vooral ook in kleine, dagelijkse dingen uiten we onze verbondenheid met de medemens. De gedeelde vreugde van een lachend kind ook al kennen we dat kind niet. De gedeelde smart bij het zien van andermans leed. De wijze waarop we non verbaal de anders houding spiegelen. Het willen behoren bij de groep. We leven in kringen van verbondenheid: het gezin, de familie, de vriendenkring en de werkkring. Niet alleen omdat we daar nou eenmaal zo in terecht zijn gekomen, maar ook omdat we daaraan een fundamentele behoefte hebben. Een behoefte aan verbondenheid. Alleen brengen we dat niet altijd even handig over de bühne. We geven niet altijd toe aan deze behoefte. Soms laten we andere, zakelijke belangen prevaleren. Nog vaker is de angst afgewezen te worden de slechte raadgever.

Verbondenheid toelaten en afhankelijkheid erkennen verrijkt ons eigen leven en onze samenleving. Zo ook de verbondenheid in een organisatie. Dat medewerkers samen met een organisatie iets meer hebben dan alleen een arbeidscontract. Dat zij ook met elkaar deze verbondenheid beleven, maakt dat een organisatie beter en sterker is. Laten we dit beseffen, laten we dit koesteren en laten we dit ook vooral uitdragen. Een beetje meer verbondenheid in de financiële sector lijkt mij geen verkeerde nieuwjaarswens. Als we voor deze verbondenheid in 2012 wat meer openstaan zowel naar elkaar als naar onze klanten is dat een mooie, warme basis om elkaar ook vertrouwen te schenken."